Stopiło się w nim dwu ludzi: romantyk sprzed roku '60 i pozytywista z lat 70-tych
W Stanisławie Wokulskim wyraźnie widoczne są cechy romantyczne i pozytywistyczne. Romantyczna jest przede wszystkim miłość, której Wokulski doświadczył, kochał Izabelę od pierwszego wejrzenia i była to miłość wieczna. Do biografii bohaterów romantycznych zbliżają go także próby samobójcze związane z nieszczęśliwą miłością, udział w powstaniu styczniowym i walka o niepodległość Polski, a także zesłanie na Syberię. Wokulski sam czyta dzieła Mickiewicza. Jest to bahater wewnętrznie skomplikowany, mający złożoną psychikę. Często zdarza mu się medytować i filozofować. Cechują go również samotność, wyalienowanie i inywidualizm - cechy typowo romantyczen. Wokulski jest osobą wyrastającą ponad tłum, ponadprzeciętną, niezrozumianą przez otoczenie. Ostro buntuje się przeciw zastanwej rzeczywistowści i jest idealistą.