Warszawa
Prus na podstawie losów i historii Wokulskiego negatywnie ocenia stosunki panujące w ówczesnym czasie w Warszawie, a także w całej Polsce. To one nie pozwoliły Wokulskiemu odnaleźć się w żadnej z grup społecznych. Dla arystokratów był zwykłym kupcem, dla kupców naukowcem, a u mieszczan budził podziw pomieszany z zawiścią i zazdrością. To feudalny podział społeczeństwa rodem ze średniowiecz, w którym każda grupa jest hermetycznie zamknięta, nie szanuje członków innych grup był przyczyną tragedii Wokulskiego. Mówi się o Wokulskim, że jest romantykiem w kapeluszu pozytywisty, orłem, który zmuszony był pełzać, który "umarł przywalony resztkami feudalizmu". Podział społeczeństwa na klasy nie pozwolił Wokulskiemu wybić się ponad przeciętność, tłamsił go. Wokulski to człowiek "przejściowy", opnieważ z jednej strony stać go na podejmowanie trzeźwych decyzji, chłodne kalkulacje, racjonalizm i stanowczość, podczas gdy wobec myśli o ukochanej wydaje się nieporadny i śmieszny, zadziwia sam siebie, wariuje na widok Izabeli. W rezulatacie nie pasuje jednoznacznie do żadnej z epok, posiada wiele cech prawidłowych dla bohatera romantyczne, jednocześnie niektórymi cechami pasując do pozytywizmu.